Voordat ik haar naam kon vragen of hoe ze Harold kende, draaide ze zich om en haastte zich de kerk uit.
Mijn zoon raakte mijn arm zachtjes aan.
“Mam? Gaat het goed met je?”
“Het gaat goed met me… echt waar.”
Ik stopte de envelop in mijn tas en zei er verder niets meer over.
Later die avond, nadat iedereen naar huis was gegaan en het huis tot rust was gekomen zoals na een begrafenis, opende ik het eindelijk aan de keukentafel.
Binnenin zat een brief geschreven in Harolds vertrouwde handschrift en een klein messing sleuteltje dat zachtjes tegen de tafel rinkelde toen ik de envelop omdraaide.
Ik vouwde de brief open.
‘Mijn liefste,’ begon het. ‘Ik had je dit al veel eerder moeten vertellen, maar ik heb er nooit de moed voor gevonden. Vijfenzestig jaar geleden dacht ik dat ik dit geheim voorgoed had begraven, maar het heeft me mijn hele leven achtervolgd. Je verdient het om de waarheid te weten. Deze sleutel opent Garage 122 op onderstaand adres. Ga wanneer je er klaar voor bent. Alles is daar.’
Ik heb de brief twee keer gelezen.
Ik zei tegen mezelf dat ik er nog niet klaar voor was, maar ik trok toch mijn jas aan, belde een taxi en ging.
De garage stond aan de rand van de stad, in een lange rij metalen deuren die eruit zagen alsof er sinds de jaren zeventig niets veranderd was. Ik vond nummer 122, stak de sleutel erin en opende de deur.
De geur kwam me meteen tegemoet: oud papier en cederhout opgesloten in een afgesloten ruimte.
Midden op de betonnen vloer stond een enorme houten kist, bedekt met stof en spinnenwebben.
Ik veegde het deksel schoon en opende het.
Binnenin lagen kindertekeningen vastgebonden met verbleekte linten, verjaardagskarten geadresseerd aan Harold, schoolcertificaten en tientallen zorgvuldig bewaarde brieven.
Ze eindigden allemaal met dezelfde naam.
Virginia.
