Margaret Holloway was al sinds haar studententijd een vriendin van Rob. Ze was familierechtadvocate, vlijmscherp, met zilvergrijs haar dat ze in een keurig knotje droeg en een stem die je, afhankelijk van de situatie, zowel kon troosten als genadeloos kon afkraken.
Ze was bij de begrafenis geweest. Ze had me omhelsd, gezegd dat ik moest bellen als ik iets nodig had, en haar visitekaartje op mijn aanrecht achtergelaten.
Ik heb gebeld.
‘Evelyn,’ zei ze, en ze nam meteen op. ‘Hoe gaat het met je?’
“Margaret, Andrew heeft mijn auto verkocht.”
Er viel een stilte. « Wat? »
Ik heb alles uitgelegd: het telefoontje, de verkoop via Craigslist, de busdienstregeling, de nonchalante afwijzing van mijn behoeften.
Margaret luisterde zonder me te onderbreken. Toen ik klaar was, zweeg ze even.
Toen zei ze: « Bewaarde Rob documenten in die auto? »
‘Ja,’ zei ik. ‘In het dashboardkastje. Onderhoudsgegevens, kentekenbewijs—’
‘Nog iets?’ vroeg Margaret, en haar toon was nu anders. Scherper.
Ik dacht erover na. « Ik weet het niet. Hij zei altijd dat het dashboardkastje belangrijk was. Hij hield het netjes georganiseerd. Maar ik heb er zelf nooit echt in gekeken. »
‘Evelyn,’ zei Margaret voorzichtig, ‘Rob en ik hebben zes maanden geleden over zijn nalatenschapsplanning gesproken. Hij maakte zich zorgen om Andrew.’
Ik hield mijn adem in. « Waarom maak je je zorgen? »
“Andrew is de laatste tijd nogal… agressief als het om geld gaat. Rob heeft dat gemerkt. Hij vertelde me dat Andrew vragen stelde over het huis, over een levensverzekering, over wat er zou gebeuren ‘als het zover was’. Rob vond dat niet leuk.”
‘Hij heeft nooit iets tegen me gezegd,’ fluisterde ik.
‘Hij wilde je geen zorgen maken,’ zei Margaret. ‘Maar hij heeft wel veranderingen doorgevoerd. Juridische veranderingen. En hij vertelde me dat hij back-upkopieën van bepaalde documenten op een veilige plek bewaarde.’
‘Het dashboardkastje,’ zei ik.
« Precies. »
‘Wat voor documenten?’ vroeg ik.
« Het soort overeenkomst dat heel duidelijk maakt wie wat bezit, » zei Margaret. « En het soort overeenkomst dat Andrew ervan weerhoudt om uw bezittingen te liquideren zonder uw toestemming. »
Mijn hart begon sneller te kloppen. « Margaret, hij heeft de auto verkocht. Als die documenten erin zaten— »
‘Dan moeten we die auto terugkrijgen,’ zei Margaret. ‘Nu meteen. Voordat de koper hem helemaal leegplundert.’
‘Hoe dan?’ vroeg ik. ‘Andrew zei dat het een contante transactie was. Ik weet niet eens wie het gekocht heeft.’
‘Heb je toegang tot Robs e-mail?’ vroeg Margaret.
« Ja. »
“Kijk eens. Andrew heeft waarschijnlijk Robs Craigslist-account gebruikt om de advertentie te plaatsen. Zoek de contactgegevens van de koper op.”
Ik rende naar Robs kantoor, opende zijn laptop en logde in op zijn e-mail.
Daar was het dan. Een berichtenreeks van drie dagen geleden.
Andrew had de advertentie onder Robs naam geplaatst: Toyota Camry uit 2015, uitstekende staat, één eigenaar, $8.500.
De koper heette Jason Pruitt. Hij had zijn telefoonnummer doorgegeven.
‘Ik heb het gevonden,’ zei ik.
‘Bel hem,’ zei Margaret. ‘Nu meteen. Zeg dat je persoonlijke spullen uit de auto moet halen. Bied aan om hem te betalen voor het ongemak als dat nodig is. Maar open dat dashboardkastje, Evelyn. Haal die documenten eruit.’
‘En dan?’ vroeg ik.
« Dan zorgen we ervoor dat Andrew precies begrijpt wat zijn vader heeft achtergelaten, » zei Margaret. « En wat hij niet mag aanraken. »
Het dashboardkastje waarin alles zat
Ik belde Jason Pruitt vanaf Robs oprit, met trillende handen en de telefoon tegen mijn oor gedrukt.
Hij nam na drie keer overgaan op. « Hallo? »
« Meneer Pruitt, mijn naam is Evelyn Winters. U heeft onlangs een Toyota Camry van mijn zoon gekocht. »
‘O ja,’ zei hij. ‘Fantastische auto. Rijdt perfect.’
