Nu verscheen ze in een korte, nauwsluitende jurk, met haar haar in een hoge paardenstaart gebonden. Haar make-up was perfect – te perfect voor een luie middag thuis. Ze hield een glas ijskoud water in haar goed verzorgde hand en schonk me een stralende, getrainde glimlach.
« Paul, » zei ze. « Wauw. Er is een eeuwigheid verstreken. Colin blijft maar over je praten. »
Haar toon was zoet, maar haar blik dwaalde snel naar de keuken en draaide zich toen weer naar mij.
Iets aan dat flikkeren deed mijn haren overeind staan.
Ik ging op de leren bank zitten en zette mijn koffer aan mijn voeten. Mijn hart bonsde nu harder, klopte in een ritme dat zei: « Fout. » Fout. Fout.
« Dus, » zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem kalm te houden. « Waar is mama? Ik heb gebeld en gebeld. Ze kwam niet naar buiten. Ik heb haar gezegd dat ik vandaag zou komen. »
Colin zakte naast me neer en sloeg me op mijn dij alsof we broers waren in een sportbar.
« Oh, mama is in de keuken, » zei hij. « Ze is oké. Ze is gewoon moe. Je weet hoe ze is. Maak je geen zorgen. »
Hij aarzelde. Ik zag het—een kleine gestutelige spraak, een flits van iets nerveus in zijn ogen voordat hij het wegnam.
« In de keuken? » herhaalde ik. « We schreeuwen hier. Waarom rende ze niet naar de deur? Ze rende altijd naar de deur als ik thuiskwam. »
Colin lachte zachtjes. « Ze, eh, hoort de laatste tijd slecht. Ik ga haar halen. »
