De onzekerheden die ik jarenlang in stilte met me had meegedragen, begonnen op dat moment te verdwijnen.
Daniel sloeg zijn armen om me heen met een tederheid die bijna heilig aanvoelde.
— Ik wou dat ik naast je had gestaan toen je dat allemaal meemaakte. —
Ik legde mijn hoofd tegen zijn schouder.
Het leven leidde ons langs verschillende paden.
Hij knikte langzaam.
— Misschien wel, maar op de een of andere manier brachten die paden ons toch weer bij elkaar. —
Later die nacht lagen we zonder haast of verwachting naast elkaar.
Daniel reikte over en deed de lamp uit, waardoor alleen de zwakke gloed van het maanlicht door het raam naar binnen scheen.
Hij kneep zachtjes in mijn hand.
— Weet je wat? —
Ik glimlachte flauwtjes.
— Wat is dat? —
— Dit is misschien wel de meest vredige huwelijksnacht ter wereld. —
Ik lachte zachtjes.
— Het is wellicht ook de oudste. —
Daniel grinnikte.
— Nee. Het is gewoon de gelukkigste. —
Vlak voordat de slaap ons uiteindelijk overviel, hoorde ik hem nog één laatste zin fluisteren.
— Dank je wel dat je weer in mijn leven bent teruggekeerd. —
