Een spel van vernedering
Twintig minuten later was de spanning aan tafel toegenomen.
Lydia kwam terug met het voorgerecht en een fles Château Margaux die meer kostte dan Lydia in een hele maand verdiende. Trevor hief het glas op en draaide het langzaam rond onder het licht, waarbij hij de handeling met overdreven ernst uitvoerde.
Na een moment fronste hij zijn wenkbrauwen.
“Deze wijn heeft gebreken.”
Lydia wist dat de fles slechts enkele minuten eerder was geopend en alle kwaliteitscontroles had doorstaan.
‘Het spijt me dat u zich zo voelt, meneer,’ zei ze zachtjes. ‘Het heeft misschien gewoon even een momentje nodig om te bezinken.’
Trevors hand sloeg hard op de tafel, waardoor verschillende gasten in de buurt hun kant op keken.
‘Corrigeert u me soms?’ vroeg hij. ‘Weet u wel wie ik ben? Ik heb geen ober nodig die me Bordeaux uitlegt.’
Lydia bleef kalm.
“Ik breng de menukaart even voor u terug.”
Toen ze terugkwam, leunde Trevor comfortabel achterover in zijn stoel en glimlachte langzaam.
‘Ik heb zin om vanavond iets authentieks te bestellen,’ zei hij, terwijl hij haar bestudeerde. ‘Maar je uitleg is tergend saai.’
Hij kantelde zijn hoofd een beetje.
‘Zeg eens, Lydia. Spreek je Frans? Deze zaak beweert geïnspireerd te zijn door de Franse keuken.’
‘Ik ken de namen van de gerechten,’ antwoordde ze kalm.
Trevor lachte.
“Natuurlijk wel. Bonjour, stokbrood. Dat is waarschijnlijk alles.”
Elise verplaatste zich wat op haar stoel, duidelijk ongemakkelijk.
Toen lichtten Trevors ogen op bij een ondeugend idee.
Zonder waarschuwing begon hij in het Frans te spreken.
Toch was het niet de vloeiende en natuurlijke taal van iemand die zich grondig had verdiept in de taal. Zijn spraak zat juist vol verouderde uitdrukkingen en onnodig ingewikkelde grammatica, het soort taalgebruik dat mensen hanteren wanneer ze indruk willen maken in plaats van duidelijk te spreken.
Zijn accent was onregelmatig en wisselvallig.
Hij beschreef een eendengerecht met absurd gedetailleerde instructies en voegde daar verwarrende metaforen aan toe die puur bedoeld leken om de luisteraar in verlegenheid te brengen.
Toen hij klaar was, sloeg hij zichtbaar tevreden zijn armen over elkaar.
Hij verwachtte aarzeling.
Misschien zelfs vernedering.
