Er zijn verhalen die het hart raken zonder het volledig in duisternis te hullen. Verhalen waarin, zelfs in de donkerste perioden van de mensheid, een onverwacht licht schijnt. Dit verhaal begint in 1942, midden op de oceaan, met honderden uitgeputte kinderen die stuurloos ronddrijven, slachtoffers van het lot, en een wereld die hen niet meer wilde zien.
Het waren er 740. Poolse kinderen, op zeer jonge leeftijd gescheiden van hun ouders, die voor hun leeftijd onvoorstelbare ontberingen hadden doorstaan. Na een lange reis kwamen ze aan in Iran, in de hoop eindelijk een veilige haven te vinden. Maar de werkelijkheid bleek heel anders. Geen enkel land wilde hen opnemen. Van haven tot haven stapelden de afwijzingen zich op, met uitputting, onzekerheid en de angst om opnieuw in de steek gelaten te worden.
Als iedereen de deur sluit
