Een « ja » sterker dan angst.
Ondanks de druk en waarschuwingen opende hij zijn land. Hij verklaarde dat deze kinderen welkom zouden zijn, verzorgd en beschermd zouden worden. Niet als vreemdelingen, maar als zijn eigen kinderen. Toen ze eindelijk arriveerden, mager en voorzichtig, wachtte hij hen op. Hij stond op hun niveau, zonder opsmuk of bombastische toespraken, en sprak hen toe met een zachtheid die ze lange tijd niet meer hadden gekend.
Die dag veranderde er iets. Niet alleen voor die kinderen, maar voor iedereen die begreep dat moed stil kan zijn en dat vriendelijkheid levens kan veranderen zonder een geluid te maken.
Balachadi, een toevluchtsoord als geen ander.
De kinderen werden ondergebracht in Balachadi, een rustig gelegen terrein midden in de natuur. Het was geen plek van opsluiting, maar een ruimte voor herstel. Daar werden hun lichamen met geduld verzorgd en hun harten met respect. Langzaam aan keerden de familieroutines terug: gezamenlijke maaltijden, schriften, spelletjes en het verlegen gelach dat weer begon op te bloeien.
Daar leerden we, zongen we in onze eigen taal en, bovenal, herontdekten we het recht om gewoon kind te zijn. De oudere kinderen zorgden voor de jongere, als een familie die door omstandigheden verbonden was. En niemand had haast om te vergeten. We gingen verder, ieder in ons eigen tempo.
