‘Maria, wat gebeurd is, is gebeurd,’ zei ze met een kalme, geoefende toon. ‘Je moet het accepteren. Vrouwen moeten het elkaar niet moeilijk maken. Ze is zwanger, ze heeft rechten. En jij… jij moet een stap opzij zetten, zodat alles rustig kan blijven.’
Vredevol.
Maria staarde haar schoonmoeder aan en wachtte op het moment dat iemand haar zou vragen hoe ze zich voelde. Dat iemand het verraad zou erkennen. Dat iemand Adrian ter verantwoording zou roepen.
Het is niet gekomen.
Geen enkele keer.
Janelle boog zich vervolgens naar voren, met een bijna verveelde uitdrukking op haar gezicht. ‘Bovendien heb je nog steeds geen kinderen,’ zei ze, alsof dat Maria’s falen was, alsof vruchtbaarheid een morele maatstaf was. ‘Ze heeft er wel. Dus forceer niets. Stem in met een vreedzame scheiding, zodat jullie elkaar later nog in de ogen kunnen kijken.’
Maria’s blik dwaalde af naar Arriane. Het meisje liet haar hoofd iets zakken en speelde op subtiele wijze de rol van « Ik ben onschuldig », maar in haar ogen was geen schaamte te bespeuren. Alleen een gevoel van superioriteit vermomd als zachtheid.
‘Ik wil niemand pijn doen,’ zei Arriane zachtjes. ‘Maar we houden echt van elkaar. Ik wil gewoon de kans krijgen om zijn wettige echtgenote te zijn… en de moeder van het kind.’
Op dat moment glimlachte Maria.
Geen droevige glimlach.
Een kalme, stille.
Ze stond op, schonk zichzelf een glas water in en zette het met een weloverwogen, vaste hand op tafel, waardoor de hele ruimte even stilviel.
‘Als jullie allemaal uitgesproken zijn,’ zei ze duidelijk, ‘sta me dan toe één ding te zeggen.’
Zes paar ogen waren op haar gericht. Sommige schuldig. Sommige arrogant. Sommige onverschillig. Maria kon haar hartslag horen, maar haar stem bleef kalm.
‘Aangezien jullie hier allemaal gekomen zijn om over mijn toekomst te beslissen,’ zei ze zachtjes, ‘vind ik het wel zo eerlijk dat ik een paar dingen verduidelijk.’
Adrian woelde heen en weer op de bank, alsof de pijn hem eindelijk te pakken kreeg. Lilibeth sloeg haar armen over elkaar, al geïrriteerd. Arriane drukte haar hand weer op haar buik alsof het een ereteken was.
Maria vervolgde.
‘Ten eerste,’ zei ze, ‘is dit huis – waar jullie nu zo comfortabel zitten – van mij. Mijn moeder heeft het gekocht en op mijn naam gezet. Niet op die van Adrian. Niet op die van jullie. Maar op die van mij.’
Lilibeth sneerde. « Maria, dat weten we. Maar we zijn familie. Je hoeft je niet als een vreemde te gedragen. »
Maria knikte lichtjes. « Ja, » zei ze. « Maar blijkbaar ben je vergeten dat ik ook familie ben. »
Stilte.
Adrian opende zijn mond, maar Maria stak haar hand op, met de palm naar voren. Niet dramatisch. Einde verhaal.
‘Ten tweede,’ zei Maria, ‘aangezien je wilt dat ik ‘vreedzaam opzij stap’, moet je ook de juridische consequenties accepteren.’
Ernesto’s gezicht verstrakte. « Welke consequenties? » snauwde hij. « Zeg niet dat je hier een groot probleem van gaat maken. »
Maria liet een klein lachje ontsnappen. « Een groot probleem? » zei ze. « Adrian heeft overspel gepleegd. Arriane is willens en wetens een relatie aangegaan met een getrouwde man. Volgens de Filipijnse wet zijn dat strafbare feiten. »
Arriane’s gezicht werd onmiddellijk bleek. Haar hand verliet haar buik alsof ze zich eraan had gebrand.
Adrian ging rechtop zitten. « Maria, wacht even, » zei hij snel, zijn stem plotseling dringend. « Laten we dit niet voor de rechter brengen. We kunnen het in besloten kring regelen. »
‘Een schikking treffen?’ Maria trok haar wenkbrauw op. ‘Je nodigde me in mijn eigen huis uit om me vervolgens te vertellen dat ik moest vertrekken en haar mijn plaats als vrouw moest geven. En nu wil je een schikking treffen?’
