Hij richtte zijn blik op haar, en er was geen spoor van schuld of berouw in zijn ogen. Alleen een vastberaden, bijna fanatieke wilskracht.
“We gaan niet scheiden.”
Ze begreep het niet.
« Wat bedoel je? »
“Precies dat. Ik wil geen scheiding. Ik wil niet kapotmaken wat we in twintig jaar hebben opgebouwd. Dit huis, ons leven, ons respect voor elkaar – dat is waardevol. Ik ga het niet opgeven.”
‘Maar… hoe zit het dan met… haar?’ stamelde Irina.
‘Dat is simpel,’ glimlachte hij alsof hij een geniale oplossing aandroeg. ‘Ik laat mijn nieuwe vriendin en haar kind gewoon hier intrekken. Ons huis heeft ruimte voor iedereen.’
Stilte. Ergens in de tuin tjirpde een krekel aanhoudend. Irina keek naar haar man en had het gevoel dat ze hem verkeerd had verstaan of dat hij zijn verstand had verloren.
‘Jij… jij stelt voor dat we allemaal gaan samenwonen?’ vroeg ze fluisterend, bang voor het antwoord. ‘Precies!’ Zijn ogen lichtten op. ‘Ira, bedenk eens hoe logisch dat is! Hoe modern! Waarom al die drama, de scheidingen, de gebroken gezinnen? Waarom bezittingen verdelen, de kinderen traumatiseren? We kunnen boven dat alles staan!’
Hij stond op en begon heen en weer te lopen over het terras, als een docent voor een publiek.
“Ons huis is enorm! De rechtervleugel, waar de kinderkamers zijn, staat toch leeg. Katya en haar zoon kunnen daar prima terecht. Ze hebben hun eigen ingang, hun eigen badkamer. We zullen elkaar nauwelijks tegenkomen. Jij leeft je eigen leven, ik het mijne. Of beter gezegd, we leven allemaal één groot, gezellig, modern gezinsleven!”
Hij ontvouwde dit monsterlijke, waanzinnige plan met het enthousiasme van een visionair.
