Wat gebeurt er met het lichaam na een galblaasverwijdering?

Complicaties

Complicaties van cirrose betekenen meestal dat de leverziekte verder gevorderd is. Wanneer complicaties optreden, verhogen ze het risico op ernstige ziekte en kunnen ze wijzen op een grotere kans op overlijden in vergelijking met eerdere stadia van cirrose.

• Hoge bloeddruk in de aderen die de lever van bloed voorzien. Cirrose kan de druk in de aderen die bloed door de lever voeren verhogen, een aandoening die portale hypertensie wordt genoemd. Deze verhoogde druk kan leiden tot ernstige complicaties, waaronder ascites (vochtophoping in de lever) en bloedingen.
• Zwelling in de benen en buik. De verhoogde druk in de poortader kan leiden tot vochtophoping in de benen (oedeem) en in de buik (ascites). Oedeem en ascites kunnen ook ontstaan ​​als de lever onvoldoende van bepaalde bloedeiwitten aanmaakt, zoals albumine. Zodra ascites zich ontwikkelt, neemt het risico op verdere complicaties toe.
• Zwelling van de milt. Portale hypertensie kan ervoor zorgen dat de milt witte bloedcellen en bloedplaatjes vasthoudt. Hierdoor zwelt de milt op. Deze aandoening staat bekend als splenomegalie. Een tekort aan witte bloedcellen en bloedplaatjes in het bloed kan een eerste teken zijn van cirrose.
• Bloedingen. Portale hypertensie kan ertoe leiden dat bloed naar kleinere aderen wordt geleid. Door de extra druk kunnen deze kleinere aderen barsten, wat ernstige bloedingen veroorzaakt. Portale hypertensie kan ook leiden tot verwijde aderen, spataderen genaamd, in de slokdarm of de maag. Verwijde aderen in de slokdarm verhogen het risico op ernstige bloedingen, die levensbedreigend kunnen zijn. Als de lever niet genoeg stollingsfactoren aanmaakt, kan dit ook bijdragen aan aanhoudende bloedingen.
• Beschadigde bloedvaten. Bloedvaten onder de huid kunnen breken, waardoor patronen ontstaan ​​die op spinnenwebben lijken. Deze bloedvaten worden spinnenangiomen genoemd.
• Infecties. Levercirrose maakt het voor het lichaam moeilijker om infecties te bestrijden. Ascites kan ook leiden tot bacteriële peritonitis, een infectie van het vocht in de buikholte. Dit is een ernstige infectie die nierfalen en andere orgaanproblemen kan veroorzaken.
• Ondervoeding. Levercirrose kan het voor het lichaam moeilijker maken om voedingsstoffen te verwerken, wat kan leiden tot zwakte en gewichtsverlies.
• Ophoping van gifstoffen in de hersenen. Een lever die beschadigd is door cirrose kan gifstoffen minder goed uit het bloed verwijderen dan een gezonde lever. Deze gifstoffen kunnen zich vervolgens in de hersenen ophopen en leiden tot verwardheid en concentratieproblemen. Dit staat bekend als hepatische encefalopathie. Dit is een teken van gevorderde cirrose. Na verloop van tijd kan het leiden tot bewusteloosheid of coma.
• Geelzucht. Geelzucht ontstaat wanneer de zieke lever onvoldoende bilirubine, een afvalproduct van het bloed, uit het bloed verwijdert. Geelzucht veroorzaakt een gele verkleuring van de huid en het wit van de ogen, en een donkere urine. Wanneer geelzucht optreedt bij cirrose, is dit een teken van een verslechterende leverfunctie.
• Nierfalen. Levercirrose kan de bloedtoevoer naar de nieren verminderen en leiden tot nierfalen, ook wel hepatorenaal syndroom genoemd.
• Botziekte. Sommige mensen met cirrose verliezen botsterkte en lopen een groter risico op botbreuken.
• Verhoogd risico op leverkanker. Een groot deel van de mensen die leverkanker ontwikkelen, heeft al levercirrose.
• Acute-op-chronische cirrose. Sommige mensen ontwikkelen uiteindelijk meervoudig orgaanfalen. Onderzoekers denken nu dat dit een complicatie is bij sommige mensen met cirrose. Ze begrijpen echter nog niet volledig wat de oorzaak ervan is.

Wanneer geelzucht, ascites, bloedingen, leverkanker of veranderingen in de hersenen optreden, spreken artsen soms van gedecompenseerde cirrose. Zonder deze complicaties spreekt men van gecompenseerde cirrose.