Toen ik de deur opendeed, bevroor wat ik zag—niet uit angst, maar uit oprechte verbazing.

Notitieboekjes, gekleurde stiften, geprinte foto’s en handgeschreven pagina’s die de vloer bedekten, lagen verspreid door de kamer.

Mijn dochter en Noah knielden naast een groot whiteboard vol tekeningen, notities en pijlen die ideeën met elkaar verbonden, terwijl een gepauzeerde diavoorstelling op een nabijgelegen laptop werd weergegeven.

Ze keken beiden verrast op, maar er was geen spoor van mysterie in hen—alleen diepe concentratie.