In de weerspiegeling van het raam achter hem verschijnt een figuur. Wazig, maar duidelijk genoeg om te herkennen. Een vrouw. Haar haar over één schouder gedrapeerd. Een fonkelende armband om haar pols. Het is geen illusie, noch toeval. Er is iemand bij hem.
De tijd lijkt stil te staan. Léa staart steeds weer naar het scherm, in de hoop dat ze zich vergist. Maar hoe langer ze kijkt, hoe meer alles op zijn plaats valt. De afwezigheden. De stiltes. De haastig verstuurde berichten. De herhaalde excuses.
De foto onthulde niets nieuws. Hij bevestigde slechts wat ze al vermoedde, zonder het ooit aan zichzelf te durven toegeven. Dit onzichtbare detail maakte de waarheid onontkoombaar
Wanneer de waarheid niet langer te negeren is
Twee dagen lang hield Léa dit beeld voor zichzelf. Ze sliep slecht, at weinig en speelde in gedachten elke scène van de afgelopen maanden opnieuw af. Toen Thomas eindelijk thuiskwam, aarzelde ze niet langer.
Ze laat hem de foto zien. Hij vraagt simpelweg: « Wie is deze vrouw? »
Wat haar het meest dwarszit, is niet het antwoord zelf. Het is zijn gebrek aan schaamte. Thomas ontkent het niet direct. Hij bagatelliseert het. Hij legt het vaag uit. Hij gaat zelfs zo ver dat hij haar vertelt dat ze, wat er ook gebeurt, altijd zijn vrouw zal blijven. Alsof de ontrouw slechts een klein detail is.
