« Rustig aan, Vasquez. Laat de jongens het vuurwerk maar afsteken. »
Ze had geglimlacht en niets gezegd. Ze discussieerde zelden met mensen die niet genoeg verstand hadden om zich te schamen voor hun eigen arrogantie.
Nu lichtte de HUD op als een kerstboom uit de hel.
Ze zag ze voordat ze ze hoorde: twee F-16’s die op afstand vlak voor haar neus scheerden, gestroomlijnd en helder afstekend tegen de dreigende lucht. Een derde zat haar op de hielen in een achtervolging op grote hoogte, zich in positie manoeuvrerend als een haai die bloed ruikt.
Rakettoon.
‘Natuurlijk,’ mompelde ze.
De Warthog was niet gebouwd voor dit soort gevechten. Het was een werkpaard voor luchtsteun, een tankvernietiger, een logge engel des doods voor mensen die vastzaten in modder en beton. Tegen wendbare gevechtsvliegtuigen was een A-10 een uitdaging die de piloot aanging met de natuurwetten.
Raina had geen tijd voor filosofie.
Ze gaf een ruk aan het roer, maakte een scherpe bocht en daalde snel, de horizon draaide rond terwijl de G-krachten haar in de stoel drukten. De wereld werd samengeperst tot het tastbare gevoel van de stuurknuppel, de trilling van de romp, de flinterdunne lijn van instinct die ze in tien jaar had ontwikkeld.
“Onbekend vliegtuig, dit is een Falcon Three. U overtreedt de wet—”
Zijn stem stokte toen ze een lichtkogel afwierp en het vliegtuig met een ruk naar beneden in een brute duikvlucht stuurde.
De grond doemde op, een wirwar van struikgewas en asfalt. Ze had de satellietbeelden gezien, de plattegrond uit haar hoofd geleerd. Daar – een smalle landingsbaan, nauwelijks meer dan een strook die in het niets was uitgehouwen. Geen koers. Geen toestemming. Geen tijd.
Alarmen stapelden zich op: hoogte, te hoge snelheid, storing in het wapensysteem door een granaatscherf die haar eerder had geraakt. Een waarschuwingslampje op het rechterpaneel flikkerde – zo’n amberkleurig lampje dat betekende dat je er later nog om kon lachen als je nu maar niets doms deed.
Raina deed expres iets doms.
Ze schakelde het vermogen uit, stuurde de Warthog gecontroleerd naar beneden en positioneerde zich zo laag boven de landingsbaan dat ze de individuele scheuren in het beton kon zien. Een fractie van een seconde aarzelde de F-16 in haar spiegels. Dit was geen verstandige hoek. Dit was een crash met extra papierwerk.
Haar handen trilden niet. Dat deden ze nooit op de momenten die er echt toe deden. De angst kwam altijd later, in de stilte.
Gas geven. Kleppen openen en sluiten. Kleine, precieze correcties. De Warthog reageerde alsof hij haar kende, wat inmiddels ook zo was.
De wielen raakten het asfalt met een zachtheid die de absurditeit van de situatie bijna grappig maakte. Het rubber gilde, en kwam toen tot rust. De motoren loeiden terwijl ze de stuwkracht in omgekeerde richting leverden, het metaal kreunde maar hield stand. Rook steeg op van de landingsbaan in twee grijze sporen.
