“Maar je past er nooit echt bij. Je weet niet hoe je je moet kleden, hoe je met investeerders moet praten… je bent gewoon…”

Hij pauzeerde even en haalde zijn schouders op.

“Vergeetbaar.”

Vanessa keek niet eens op van haar telefoon.

“Dat is ze echt. En die maaltijden die ze kookte? Beschamend.”

Ethan lachte.

‘Mijn bedrijf gaat volgende maand naar de beurs,’ vervolgde hij. ‘Mijn team zegt dat het beter is als ik vrijgezel ben. Dat geeft een schoner imago dan getrouwd zijn met iemand zoals jij.’

Emily keek hem recht in de ogen.

« Dus nu ben ik slecht voor de waarde van je aandelen? »

“Het is zakelijk. Vat het niet persoonlijk op.”

Hij tikte op de papieren.

“In de huwelijkse voorwaarden staat dat je niets krijgt. Maar ik ben gul.”

Hij gooide de zwarte kaart naar haar toe.

“Er zit geld op. Genoeg om van te leven. En je kunt de oude auto houden.”

De advocaat naast hem aarzelde.

“De auto is technisch gezien—”

‘Laat haar het maar houden,’ onderbrak Ethan. ‘Ik ben gewoon aardig.’

Hij glimlachte opnieuw.

“Ga je gang. Onderteken het maar. Ik heb lunchplannen.”

Emily bekeek de documenten… en vervolgens de kaart.

Twee jaar geleden was hij niet zo.

Destijds worstelde hij om zijn startup overeind te houden. Zij had hem gesteund, alles georganiseerd en in hem geloofd toen niemand anders dat deed. Ze had zelfs haar eigen spaargeld gebruikt om zijn bedrijf te redden.

Maar dat alles deed er niet meer toe.

‘Denk je nou echt dat ik je geld wil?’ vroeg ze zachtjes.

“Iedereen wil geld. Vooral mensen die niets hebben.”

Hij spotte.

« Teken. »

Emily greep in haar tas.

Ethan verstijfde.

Maar ze haalde gewoon een goedkope pen tevoorschijn.

‘Ik wil je geld niet,’ zei ze zachtjes. ‘En ik wil de auto ook niet.’

Ze tekende zorgvuldig:

Emily Reed Carter.

Het geluid van de pen op het papier klonk harder dan het zou moeten zijn.

Ze legde het neer en schoof de documenten naar voren.

“Het is klaar. Je bent vrij.”

Ethan glimlachte tevreden.

“Goed zo. Je weet tenminste waar je staat.”

Vanessa klapte zachtjes in haar handen.

“Nou, dat was bijna dramatisch.”

Emily gaf geen antwoord. Ze stond op en pakte haar tas op.