En toen schraapte er een stoel achter hen langs.

Iedereen draaide zich om.

De man in het antracietkleurige pak stond op.

Kalm. Gezaghebbend. Onwrikbaar.

De advocaat herkende hem als eerste.

« Meneer… Reed? »

Vanessa fronste haar wenkbrauwen.

Ethan knipperde met zijn ogen. « Wie ben jij? »

De man stapte naar voren en bleef vlak achter Emily staan. Hij legde voorzichtig een hand op haar schouder.

‘Ben je klaar, schat?’

Het woord galmde door de kamer.

Ethan verstijfde.

Vanessa liet haar telefoon vallen.

Emily knikte.

“Ja, pap.”

Stilte.

De naam sloeg aan.

Alexander Reed.

Eigenaar van het gebouw. ​​Directeur van Reed Financial. Een man met genoeg macht om hele bedrijven te maken of te breken.

Ethans gezicht werd bleek.

« Wacht… wat? »

Alexander pakte de ondertekende papieren op, bladerde er rustig doorheen en keek toen naar Ethan.

“Dus jij bent de man die geloofde dat mijn dochter niets voorstelde.”

Ethan probeerde te herstellen.

« Met alle respect, dit is privé. »

Alexander glimlachte zwakjes.

« Het was niet langer privé vanaf het moment dat je haar vernederde. »

Vanessa stotterde.

“We wisten het niet—”

‘Precies,’ antwoordde Alexander. ‘Dat heb je niet gedaan.’

Ethan slikte moeilijk.

“Als het om geld gaat, kunnen we heronderhandelen—”

Alexander liet een zacht lachje horen.

« Geld? »

Hij pakte zijn telefoon.

« Annuleer onmiddellijk alle afspraken met zijn bedrijf. En trek alle financiële steun in. »

Ethan sprong overeind.

“Dat kun je niet doen!”

‘Mag ik dat niet?’

Mijn bedrijf staat op het punt om naar de beurs te gaan!